o tak jeszcze jestem w wielkim szoku po wykonaniu testu na uzaleznienie. Drze z przerazenia po odkryciu prawdy.Stalam sie alkoholiczka z wlasnej glupoty!i tez za sprawa mego meza.Potrzebowal kompana do wypicia wodki wiec dlaczego nie!zgadzalam sie i tak przez okres pieciu lat uzaleznilam sie.Teraz wiem gdzie popelnilam blad. Zluda bylo myslenie ,ze moj maz jest kochany bo nie szuka towarzystwa do wypicia poza domem tylko pije w domu.Nie myslcie ,ze wypijalam jakies ogromne ilosci alkoholu.Zaczelo sie najpierw od lampki wina ,potem kieliszek ,dwa lub trzy wodki no a pozniej bylo coraz gorzej.Kilka razy urwal mi sie film.Maz na drugi dzien opowiadal mi ,ze bylam bardzo agresywna a ja z poczuciem winy przepraszalam go.W koncu picie stalo sie normalnym rytualem w naszym domu.Popijam wraz z nim i wydawalo sie byc wszystko ok?.... lecz nagle zaczelam czuc sie zle .Po spozyciu nie moglam spac w oczach mialam zapalona lampe ,czasem mialam uczucie ze nie oddycham i kontrolowalam siebie na ogol cala noc dopiero na nastepny dzien spalam spokojnie.A zeby calkiem pozbyc sie kaca jadlam sniadanie i wypijalam dwa ,tzy kieliszki wodki i ,,zdrowialamstawiam w domu samego .Po powrocie nie mam z kim rozmawiac ,on jest zazwyczaj pijany takze jakakolwiek rozmowa z nim konczy sie przewaznie klotnia.Maz wypija dziennie jedno ,dwa piwa i twierdzi ze pije je bo lubi a nie zeby musial .Mam mu wierzyc?Kiedys powiedzialam mu -jestes alkoholikiem na co on odpowiedzial przeciez chodze do pracy.Podpowiedzcie mi co mam zrobic jakich argumentow uzyc zeby zrozumial ze juz najwyzszy czas na pogodzenie sie z rzeczywistoscia alkoholizmu.Zmienilam tryb zycia zgodnie z zaleceniami w waszym portalu ale co dalej?Unikam alkoholu w kazdej sytuacji i pijacego towarzystwa .Mam depresje i zdaje sobie sprawe z tego ze powinnam sie leczyc i zaczac leczenie meza ale co robic kiedy stary porzadek go calkowicie zadowala?- Pomozcie.Moj maz powtarza jak masz problem to sie napij.Nie! NIE! Nie chce!Nie!