Działalność tych grup opiera się na kilku podstawowych założeniach. Pierwsze z nich głosi, że rozwijająca się w dzieciństwie autopercepcja* nie może ulec zmianie bez interwencji z zewnątrz. Z tego wynika, że jeśli jest ona zaburzona, co prowadzi do powstania problemów w pózniejszym życiu, to próba jej zmiany nie powiedzie się bez zewnętrznej pomocy.

 Przyznanie się do przeżywania problemów jest niezbędnym warunkiem dla poszukiwania kontaktu z tego typu grupami i często okazuje się decydującym krokiem w kierunku przyswojenia sobie zdrowszych wzorców zachowań przystosowawczych. Dla Dorosłych dzieci alkoholików charakterystyczne jest krycie się ze swym bólem i urazami, ponieważ mają nadmiernie rozwinięte poczucie lojalności wobec rodziny dotkniętej problemem alkoholowym.

 Celem uczestniczenia w DDA jest poprawienie stanu zdrowia psychicznego i rozstanie się z towarzyszącym napięciem i lękiem, Które wywołuje powracanie do przeżytego niegdyś bólu, żalu i gniewu. Może w tym pomóc zaakceptowanie myśli, że alkoholik żyjący w naszej rodzinie nigdy nie podejmował dobrowolnej decyzji o zachorowaniu i idących za tym latach zaprzeczeń i zmagań z chorobą. Tak jak nasz niepijący rodzic nie decydował się na poświęcenie naszego szczęśliwego dzieciństwa, by móc zająć się swym pijącym wspólmałżonkiem.

*postrzeganie samego siebie.