ja tez przerabialam tysiace obietnic i przeprosin krzyczalam ze to juz koniec ze juz go nie kocham a lzy same sie cisnely...i dalej to samo kolejne obietnice i przeprosiny nie umiem odejsc wymazac z pamieci i zabrac mojemu 3 letniemu synkowi ojca, ojca ktory byl na jego 3 urodzinkach pijany...

z wlasnego doswiadczenia

wiem,ze zadne obietnice nie pomoga,i z korzystaj z tego ze nie jestes znim po slubie i uciekaj od niego jak najdalej....ja zyje z alkoholikiem juz 10 lat ,ja cierpie on tez ,ciagle wierzylam ze bedzie dobrze ,bo czasami było,ale to tylko czasami,leczenia detoxsy na długo to nie pomagało,a czas leci....kocham go ale chyba nie potrafie znim juz zyc i nie potrafie tez odejsc ale wszystko ma swoj czas ....

Zycie jest w Twoich rękach.

Nic nie wspominasz o AL -anon a to jest miejsce gdzie zawsze możesz pójść i odkryjesz tam że nie jesteś sama.to miejsce gdzie spotykaja sie osby mające w swej rodzinie kogos nadużywającego alkochol-poszukaj w swoich okolicach grupy al-anon-mitingu takiej grupy a jeżeli zechcesz zrezygnować to zrób to dopiero po 6 mitingach poczaek jest trudny ,pozdrawiam.

Zycie jest w Twoich rękach.

Bardzo Pani współczuję. Nie wiem skąd ludzi biorą siłę by stawiać czoła tym niecodziennym problemom. Ja również mam podobny problem z tą różnicą że mój maż nie bierze narkotyków. Skupił się na alkoholu. Naprawdę nie wiem co powiedzieć w takich chwilach muszę przyznać że inni mają gorzej ode mnie. Ja narzekam ale kiedy czytam coś podobnego j.w. to odczuwam zarówno lekką ulgę że nie mam gorzej ale z drugiej strony jest mi szalenie żal takich kobiet ja ty. Jeżeli nie jesteście w związku małżeńskim to doradzam zerwanie kontaktów i życie własnym życiem. Tak po prostu dla siebie. Trochę zdrowego egoizmu nie zaszkodzi. Dlaczego masz się poświęcać i cierpieć do końca życia użerając się z pijakiem? Takie pytanie trzeba sobie zadać. Wiem że takie kroki wymagają odwagi i konsekwencji ale póki nie jest za późno to tak proponuję. Sytuacja jest o wiele trudniejsza jeśli jesteście małżeństwem. Ja jestem w związku z mężem już od 14 lat i mam córkę. Do tej pory walczę z nałogiem i nic. Mój mąż przeszedł już terapie w zamkniętym ośrodku i po wyjściu nie pił 7 lat. Niestety wszystko co dobre się skończyło. Popija coraz częściej a ja nie ma na to wpływu. Mogę sobie pogadać lub zaciskać zęby. Mam ten sam problem a moze i większy. Bo o kolejnym pobycie na odwyku on nie chce nawet myśleć. Uważa że nie ma problemu. Więc pozostało mi z tym żyć lub się wynieść tracąc wszystko co osiągnęłam przez te lata swoją pracą. Poza tym nie bardzo mam gdzie pójść. Wiem ze moje rady są łatwe do wykonania w teorii a co innego praktyka. Ja również mam problem z realizacją tego co piszę. Ja nie mam odwagi a może brak mi konsekwencji a może to nadal uczucie nie pozwala mi odejść. Czuje sie zagubiona. Jeśli choć trochę mogłam komuś pomóc tym co napisałam to bardzo sie cieszę. Powodzenia.