Wyrwanie się z takiej pułapki jest niezwykle trudne bez pomocy innych ludzi. W sytuację tą zaangażowany jest cały świat emocji w którym dominujące uczucie to cierpienie. Umysł, który mógłby pomóc w wyzwalaniu się z tej pułapki ulega powolnemu zniewoleniu. Zaczyna pracować na usługach współuzależnienia.

Żona alkoholika prezentuje specyficzny – stereotypowy sposób myślenia szczególnie dotyczący kilku zagadnień:

1. Picie męża-nadużywanie,

2. Małżeństwo i rodzina,

3. Mężczyzna i kobieta – relacje,

4. Porządek świata,

5. Ocena siebie (kim jestem).

Myślenie to spełnia określone funkcje:

1. Wzmacnianie poczucia bezradności,

2. Wzmacnianie tendencji autodestrukcyjnych,

3. Usprawiedliwianie zaprzestania poszukiwań rozwiązań konstruktywnych,

4. Uniemożliwianie poszukiwania pomocy na zewnątrz (poza rodziną),

5. Podtrzymywanie irracjonalnych nadziei na cudowną poprawę sytuacji.1)

Zakłócony sposób myślenia ma swoje odbicie w przekonaniach żon alkoholików, które w trakcie terapii współuzależnienia ujawniają je. Oto przykłady:

• Lepiej pijącemu mężowi się nie sprzeciwiać, bo będzie jeszcze gorzej,

• Kto zbyt wiele chce może wszystko stracić,

• Jeżeli moja rodzina rozpada się, to znaczy, że ja jestem nic nie warta,

• Pijany mężczyzna ma prawo być agresywny,

• Jeżeli mąż bije, to znaczy, że kocha,

• Należy nieść swój krzyż i nie użalać się nad sobą,

• Nikt z zewnątrz nie może pomóc jeżeli mąż i żona się nie dogadują,

• Lepszy pijący mąż, niż żaden.

• Nie mam prawa zawracać komuś głowy swoimi beznadziejnymi problemami,

• Jeżeli żona wytrwale kocha męża, to w końcu wrócą szczęśliwe dni,

• Najgorsze trzeba przeczekać, a los mi za to wynagrodzi,

Myślenie to przenosi się również na obszar postępowania żony. Do typowych zachowań żony alkoholika zaliczyć należy:

1. Łagodzenie skutków picia przez męża ( np. mycie go, rozbieranie, kładzenie do łóżka etc.)

2. Próby kontrolowania dostępu do alkoholu,

3. Dostarczanie alibi do picia (np. usprawiedliwianie w pracy),

4. Wykorzystywanie dzieci do wywierania wpływu na pijącego ( np. wysyłanie dziecka po ojca do knajpy),

5. Próby dotrzymania kroku w piciu ( „lepiej niech pije ze mną w domu”, „jak ja wypije trochę, to on wypije mniej”) 1)

U żon alkoholików mogą również zachodzić zmiany w ich osobowości zwłaszcza w strukturze „JA”. Szczególnie dotyczy to ich tożsamości. Trudne doświadczenia życiowe, chroniczny stres, bezradność, załamywanie się powoduje, że żona alkoholika zaczyna myśleć, że przyczyna jej nieszczęść i niepowodzeń tkwi w niej samej. Pojawiają się często myśli „to coś ze mną nie jest w porządku”, „to ja jestem winna temu wszystkiemu”.

Jakby temu było mało, to jeszcze sam chory alkoholik stara się podtrzymywać jej przekonania. Żeby spokojnie i bez wyrzutów sumienia kontynuować swoje picie obwinia żonę za to, że pije („gdybyś była inna to ja bym nie pił”, „jak się ma taką ... żonę, to trudno nie pić).

Ten pogłębiający się dramat polega na trudnościach w ustaleniu Kim i Jakim się jest ? Z czasem zaczyna przeważać negatywne myślenie o sobie. Efektem tego myślenia zaczyna być negowanie swoich podstawowych praw do miłości, szacunku, godności, pojawia się utrata nadziei, pustka duchowa a jedynym rozsądnym rozwiązaniem dla człowieka, który opadł z sił jest zwrócenie się o pomoc do innych ludzi.

1) Sztander W. „Poza kontrolą” s.44 Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Warszawa 1993